Herkes çok biliyor bu memlekette.
Karaköprü’den geldi diye küçümsedik. Hazırlık maçlarında attı, “hazırlık maçı bu” dedik. Bingöl’e sonradan girip beraberlik golünü attı, “bir maçla olmaz” dedik. Sonra süre aldı, 2-3 pozisyon kaçırdı, şimdi de “bu adam gol atamıyor” diye linç etmeye başladık.
Soralım o zaman: İbrahim Görkem Demirel 20 yaşında. Fenerbahçe altyapısından çıkmış, geçen sene Karaköprü’de 28 maçta 5 gol atmış bir çocuk. Siz 20 yaşında ne yapıyordunuz? Kaçınız bu baskının altında sahaya çıkıp gol kovalamaya cesaret ederdiniz?
Forvet dediğin adam pozisyona girer. Görkem giriyor mu? Giriyor. Mücadele ediyor mu? Ediyor. Pres yapıyor mu? Yapıyor. Eee, daha ne istiyorsunuz?
Futbolda gol şanssızlığı diye bir şey var. Dünyanın en büyük golcüleri bile aylarca gol atamadı. Fark ne biliyor musunuz? Onların arkasında taraftarı vardı, bizimkinin arkasında klavye delikanlıları var.
Bu çocuk kaçırdıkça değil, biz desteklemedikçe kaybolacak. Yarın başka takıma gidip İnegölspor’a 2 gol atınca da “ah bizdeki Görkem” diye dövünürüz. Biz bu filmi daha önce çok izledik.
O yüzden net konuşalım: Görkem’e sahip çıkmak bir lütuf değil, İnegölsporluluk görevidir.
Bir gol lazım. Sadece bir gol. O golü atması için önce ona inanmamız lazım. Islıkla, yuhalamayla, sosyal medyada gömmekle golcü yetişmez. Golcü, arkasında koca bir şehir olduğunu hissederse yetişir.
Karar sizin. Ya bugün bu çocuğu kazanacağız, ya da yarın elimizden kaçırıp arkasından bakacağız.
Ben tarafımı seçtim. Görkem’in tarafındayım.
