İnegölspor düşmez. Bunu önce bir kenara yazalım.
Bu arma, bu şehir, bu ilçe stadı düşmeyi hak etmiyor. Ama hak etmemekle kalınmıyor bu ligde. Hak edeceksin. Sahada, soyunma odasında, penaltı noktasında hak edeceksin.
Kırklareli’nde olanı herkes gördü. Maçın daha 9. dakikasında geriye düştük, 23. dakikada beraberlik için önümüze altın tepsiyle bir fırsat geldi. Penaltı… Futbolun en kolay golü derler ya, işte o an en zor gol oldu bize. Emircan Altıntaş sağ köşeye yerden vurdu, kaleci Hayrullah bekledi, tuttu.
O penaltı gol olsa, maç döner miydi? Belki dönerdi, belki dönmezdi. Ama mesele o penaltının kaçması değil sadece. Mesele, o penaltının kime attırıldığı, nasıl attırıldığı, takımın o ana nasıl geldiği.
Üç haftadır oynamayan bir futbolcuya, maçın en kritik anında, deplasmanda, gerideyken penaltı attırmak ne kadar doğru? Bunu sormak zorundayız. Bu Emircan’ı suçlamak değil. Tam tersine, Emircan’ı korumak. Çünkü o çocuk 28 Ekim’de kupada Sebat’a karşı penaltıdan gol atmış bir oyuncu. Penaltı atmayı biliyor. Ama futbol ritim işidir, güven işidir, maç sıcaklığı işidir. Üç hafta kenarda bekleyen adama, “hadi kurtar bizi” demek, teknik heyetin en kolaycı kararıdır. O karar tutmazsa, fatura da o çocuğa kesilir. Olmaz. Olmamalı.
Bu penaltı kaçırma hastalığı da artık tesadüf değil. Bir takım bu kadar üst üste kritik anlarda penaltıdan eli boş dönüyorsa, orada bir çalışma eksikliği, bir psikolojik kırılma, bir görev dağılımı sorunu vardır. Penaltıcı kim? Birinci penaltıcı kim, ikinci kim? Maçtan önce bu belli değilse, sahada topu kimin alacağı kavgaya, kararsızlığa kalırsa, o top zaten kaleciye gider.
Şimdi gelelim asıl meseleye: Futbolcular artık şapkalarını önlerine koyup düşünecek.
Kardeşim, bu forma ağır formadır. İnegölspor forması, 1954’ten beri bu şehrin alın teridir. Bu takım 4 maçtır puan alamıyor. Dört maçtır taraftar evine boynu bükük dönüyor. Kırklareli’nden 1-0’lık yenilgiyle dönmek, sadece bir mağlubiyet değil. Puan hasretinin büyümesi, moralin dibe vurması demek.
Kimse kimseyi kandırmasın.
Bu takım düşme potasına bir bakmış, kendini orada bulur. 2. Lig’de affı yoktur. Bir iki hafta daha böyle giderse, toparlamak için devre arasını bekleyemezsin.
O yüzden çağrım net: Herkes sahip çıkmalı.
Yönetim sahip çıkacak, bahane üretmeyecek.
Teknik heyet sahip çıkacak, sorumluluğu futbolcunun üzerine yıkmayacak.
Futbolcu sahip çıkacak, sahada yürümesine, mücadelesiz kaybetmesine izin vermeyecek.
Taraftar sahip çıkacak, en zor günde bile takımını yalnız bırakmayacak.
Şehir sahip çıkacak, bu takım bu şehrin en büyük markası olduğunu unutmayacak.
İnegölspor düşmez, düşmemeli. Ama düşmemek için önce herkesin aynaya bakması lazım.
Özellikle de sahadakilerin.
Şapkayı öne koyun, bir düşünün: Bu kaçan penaltı sadece bir şanssızlık mıydı, yoksa bir şeylerin yanlış gittiğinin işareti miydi?
Cevabı hepimiz biliyoruz.
