İnegölspor’u izleyen herkes aynı cümleyi kuruyor artık: “Bu takım bu kadar kötü değil.”
Ve haklılar. Sahada gerçekten mücadele eden, zaman zaman rakipten daha iyi görünen, pozisyona giren bir takım var. Ama tabelaya bakıyorsunuz, gerçek başka bir şey söylüyor.
Çünkü bu ligde iyi futbol oynamak, puan tablosunu düzeltmiyor.
Rakamlar acımasız
İnegölspor, geride kalan 9 haftada 8 maça çıktı: 1 galibiyet, 2 beraberlik, 5 mağlubiyet. Sahada topladığı puan 5’ti. Ama TFF’nin 3 puan silme cezası sonrası elinde kalan sadece 2 puan ve ligde 16. sıra. Yani tam düşme hattının içi.
Üstelik son darbe Kütahyaspordan geldi. 2-1’lik mağlubiyet üzdü.
Şimdi soru şu: Bu takım düşer mi?
Cevap, ne yazık ki “iyi oynuyoruz”da saklı değil. Cevap, önümüzdeki üç haftada saklı.
Kader haftaları başladı
İnegölspor şimdi fikstürün en kritik virajına giriyor. Önce deplasmanda Kırklarelispor, sonra yine evinde galibiyeti olmayan, -2 puanla son sırada yer alan İskenderunspor.
Bunlar “kolay maç” değil. Bunlar “kaybedersen rakibini diriltirsin” maçları.
Özellikle Kırklarelispor maçı tam bir 6 puanlık maç. Şu an İnegölspor’un bir basamak üzerinde, 5 puanla 15. sırada. Onlar kazanırsa fark 6’ya çıkıyor, biz kazanırsak fark kapanıyor.
Yani bu üç hafta, sezonun geri kalanının psikolojisini belirleyecek. 9 puan alınırsa takım ayağa kalkar. 6-7 puan, nefes aldırır. 3-4-5 puan ise, İnegölspor’u sezon sonuna kadar bu stresin içinde bırakır.
Sorun sadece sahada değil
İnegölspor’un derdi sadece kaçırdığı gol, yediği basit gol değil. Bunu herkes biliyor. Bir yanda ekonomik kriz, bir yanda kongre hazırlıkları, bir yanda puan silme cezası… Takım sahada kazanmaya çalışırken, kulüp masa başında kaybediyor.
İşte bu yüzden “iyi futbol” yetmiyor. Çünkü futbol artık sadece 90 dakika değil. Yönetim istikrarı, ekonomik düzen, şehir desteği olmadan, sahadaki iyi oyun bir süre sonra futbolcunun da inancını tüketiyor.
Fethiyespor’u 2-1 yendiğimiz maçı hatırlayın. O gün tribünde umut vardı. Adana 01 ile 1-1 berabere kaldığımız maçta da vardı. Ama umut, puanla desteklenmezse, bir süre sonra öfkeye dönüyor. Şehirde de tam olarak bu oluyor. Taraftar artık güzel oyun değil, sonuç istiyor. Haklı da.
Düşer mi?
Şöyle söyleyeyim: Bugünkü tabloyla, evet, düşme adayı. Ama bugünkü oyunla, hayır, düşmemesi gereken bir takım.
İkisi arasındaki farkı kapatacak şey, iyi futbolu değil, “kazanma alışkanlığını” geri getirmek.
İnegölspor’un artık “iyi oynadık ama kaybettik” deme lüksü yok. Bu ligde kimse sezon sonunda “iyi oynadı” diye kimseyi ligde tutmuyor. Puan tutuyor.
Bu takım düşerse, sebebi yeteneksizlik olmayacak. Sebebi; sahada kazandığını masada kaybetmesi, kriz ortamında dağılması ve en kritik haftalarda “bir puan da yeter” diye düşünmesi olacak.
Ama henüz hiçbir şey bitmedi. 2 puan, kapanmayacak bir fark değil. Hele bu üç haftalık fikstürde…
İnegölspor düşer mi? Cevabı sahada değil, İnegöl’ün tamamında saklı: Yönetimde, tribünde, şehirde. Takım iyi oynamaya devam etsin, ama artık şehir de takım gibi oynamak zorunda. Çünkü bu saatten sonra iyi futbol yetmiyor, hep birlikte kazanmak gerekiyor.
