Birileri geçmişi temizlemeye çalışırken, birileri de tekere çomak sokmayı kendine görev edinmiş gibi görünüyor.

Oysa şehir dediğimiz şey, sadece binalardan ibaret değildir.

Ortak bir hafıza, ortak bir irade ve ortak bir gelecek demektir.

Hepimizin hatırladığı gibi, geçmiş dönemlerde Bursa ve özellikle İnegöl’de siyaset sahnesinde yaşanan kopukluklar, hizmet üretmekten çok fotoğraf vermemek üzerine kurulu bir tavırla gündeme gelmişti.

İnegöl’de rahmetli siyasetçilerimizin ardından sıkça dile getirilen bir konu var.

Nedir bu diyecek olursanız bildiğiniz üzere İnegöl’ümüzün bir lobi faaliyeti yok.

Eskiden İnegöl için gece gündüz çalışan abilerimiz ablalarımızın yanında, bugün siyasetçiler ve yerel yöneticiler bırakın hizmeti, birbirleriyle konuşmaktan dahi imtina eder hale gelmiş durumda.

Siyasetçiler bir araya gelmiyor. “Ben onunla stantları gezmem, ben şununla aynı karede olmam” diyor.

* * *

Benim de yönetim kurulunda bulunduğum İnegöl Kent Gönüllüleri Derneği olarak bir haftadır gündemimizde çok önemli bir mesele var.

İnegöl Devlet Hastanesi’nin ana girişinde yer alan, Türkiye’nin ilk ve tek Ambulans Müzesi…

Bu müze, İnegöl’ü dert edinen gönüllülerin bağışlarıyla hayat buldu.

Ancak iddiaya göre, geçtiğimiz günlerde hastane yönetimi bağışçılara ulaşarak, müzedeki araç ve gereçlerin geri alınmasını talep etmiş.

Şimdi soruyorum

Velev ki o araçlar oradan kaldırıldı, yerine ne yapılacak?

Poliklinik mi yapacaksınız?,

Tuvalet mi, yoksa başka bir şey mi?

Hastanede yer kalmadı da oraya mı gözü diktiniz?

Sıkı durun Daha da ilginç bir iddia var!

Hastanenin girişindeki camlı alana İnegöl Belediyesi’nin Gastro İnegöl restoranını açma girişimi olduğu konuşuluyor.

Yani randevu bulmakta zorlandığımız, MR ve tomografi için aylarca beklediğimiz bir hastanede, çözüm restoran açmak mı olacak?

Devamı yarın…

Öncelikle belirtmek isterim ki önceki dönemlerde 45 dakikada tamamlanan toplantılar artık 1,5 – 2 saat sürüyor.

Bu uzama, kimilerince “gereksiz tartışma” olarak görülse de, ben tam tersine “etkin muhalefetin işareti” olarak değerlendiriyorum.

Çünkü soran, sorgulayan, vatandaşı merkeze koyan bir muhalefet anlayışı meclise canlılık katıyor.

Toplantının ise en dikkat çekici anı, Saadet Partisi İnegöl Meclis Üyesi Fatih Mücahid Berber’in “AKP” ifadesiyle başladı.

Berber, İnegöl’ün il olması ya da büyükşehir yasasının iptali ile yaşanan sıkıntılı süreçlerin hızlandırılması gerektiğini dile getirdi.

Ancak AK Parti İnegöl Meclis Üyesi Süleyman Yılmaz hemen müdahale ederek “Arkadaş düzeltsin, ikidir AKP diyor” çıkışıyla ortamı alevlendirdi.

Burada asıl mesele, bir kelimeye gösterilen aşırı hassasiyetin tartışmayı büyütmesidir.

Berber’in “Benim AKP dememle ilgili hiçbir sorun yok” sözleri karşısında Belediye Başkanı Alper Taban’ın “Burası dingonun ahırı değil” çıkışı ise tartışmayı daha da sertleştirdi.

Meclis Başkanı’nın görevi, tartışmaları yatıştırmak ve tarafsızlığı korumaktır.

Fatih Mücahid Berber’de “Süleyman Bey’e de müdahale edin o zaman başkanım.” diyerek tarafsızlık vurgusu yaptı.

* * *

Kıymetli okuyucularım başkan Alper Taban’ın müdahaleleri dikkat çekici biçimde muhalefet sıralarına yöneliyor.

Süleyman Yılmaz söz almadığı halde konuşmaya girdiğinde sessiz kalan Başkan, Berber konuştuğunda ise “Sen hukukçu adamsın, niye söz alıyorsun?” diyerek müdahale ediyor.

Bu çifte standart, meclis kürsüsünde eşitlik ilkesini zedeliyor.

Ayrıca Başkan Taban’ın Berber’e yönelik “Müco desem hoşunuza gider mi?” sözleri, toplumda sakin ve nahif bilinen bir belediye başkanına yakışmadı.

Muhalefet yükseldiğinde Başkan’ın da vites yükseltmesi, demokratik tartışma kültürüne zarar veriyor.

* * *

CHP’li İnegöl Meclis Üyesi Hüseyin Çiçek, yıllardır “CEHAPE” denilmesine ses çıkarmadıklarını hatırlatarak, “Bunun için ne diyorsunuz?” diye sordu.

Başkan Taban ise “Yereldeyiz, ulusal siyaset yapmıyoruz” diyerek konuyu kapatmaya çalıştı.

Ancak bu cevap, aslında yerelde bile dilin nasıl siyasallaştırıldığını gözler önüne seriyor.

Tartışmanın sonunda Süleyman Yılmaz’ın “Saadet Partisi AKP derse ben de Sefalet Partisi diyeceğim” sözleri, siyasetin seviyesini düşüren bir çıkış oldu.

Bu sözün ardından Saadet Partisi İnegöl İlçe Başkanlığı’ndan gelecek cevabı merak etmemek elde değil.

Yazarın dip notu: İnegöl’ün geleceği, “AKP mi, AK Parti mi?” tartışmasına değil; eşitlikçi, katılımcı ve halkın yararını önceleyen politikalara bağlıdır.

Aynı zamanda halkın vicdanı, demokrasinin sesi ve özgür basının simgesiydi.

Onun yaşamı, kalemi ve mücadelesi, bugün hâlâ bize yol gösteriyor.

Mumcu, yazılarında yalnızca olayları aktarmadı.

Perde arkasını, görünmeyeni, gizleneni ortaya çıkardı.

Yolsuzlukları, karanlık ilişkileri, hukuk dışı uygulamaları cesurca kaleme aldı.

Bu yüzden halkın güvenini kazandı, bu yüzden hâlâ “gerçek gazeteci” denildiğinde akla gelen ilk isimlerden biri.

Onun en çok hatırlanan sözlerinden biri şuydu.

“Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olunmaz.”

Bu cümle, aslında basın özgürlüğünün ve demokratik toplumun temelini özetliyordu.

Mumcu, halkın doğru bilgiye ulaşmasının, demokrasinin en önemli şartı olduğunu her fırsatta dile getirdi.

Bugün hâlâ bu söz, gazetecilik mesleğinin pusulası olmayı sürdürüyor.

24 Ocak 1993’te Ankara’da uğradığı suikast, yalnızca bir gazeteciyi değil.

Halkın bilgi alma hakkını hedef aldı.

Aradan geçen yıllara rağmen Mumcu’nun bıraktığı miras, hâlâ canlı.

Onu anmak, yalnızca bir hatırlama değil.

Aynı zamanda özgür basına ve demokrasiye sahip çıkma iradesidir.

Işıklar içinde uyusun.

Ne dersiniz?

İnegöl’e yapılacak hiçbir olumlu hizmete karşı değilim.

Ancak uygulama biçimleri ve sonuçlarını tartışmaya açmak da bizim görevimiz.

* * *

Geçtiğimiz günlerde İnegöl Belediyesi, “Gastro Gezgin” adıyla karavandan bozma bir araçla kahve ve tatlı satmaya başladı.

Karavan ise belediye binasının yanına Atatürk Anıt’ının önüne konuşlandırıldı.

Ayrıca bilgisini de vereyim,

Kahveler ortalama 50 TL, tatlılar ise 100 TL civarında satılıyor.

Şimdi bunu bir kenara koyun, dursun.

* * *

Bildiğiniz üzere yeni belediye binasının önünde, belediyenin kiracısı olan özel bir işletmeciye ait bir kafe var.

Yani ortak payda şu.

5 metre arayla hem İnegöl Belediyesi kahve satıyor, hem de kiracısı kahve satıyor.

Geçtiğimiz günlerde Kültürpark’a doğru yürürken iki vatandaşın hararetli sohbetine kulak misafiri oldum.

“İnegöl Belediyesi gitti, kiracısının yanına aha şu gastroyu kondurdu” diyorlardı.

Düşünün olumlu olduğunu düşündüğünüz hizmeti vatandaş nasıl yorumluyor.

Ancak, benim iddiamda şudur ki.

Her hizmet eksikliğinde topu Büyükşehir’e atıp, hedef şaşırtan Başkan Alper Taban gelecek yerel seçimler öncesinde karavanı aracına takıp, köy köy gezip reklam yapacak.

Bakın en başta belirttiğim gibi; İnegöl’e, Vatandaşa gelecek hizmetin hiçbirine hayır demem.

Çünkü Ben İnegöllüyüm.

Ancak uygulanış biçimlerini tartışılabilirim.

* * *

Son olarak, karavandan bozma bu Gastro Gezgin uygulamasının akıbeti umarım İnegöl Belediyesi’nin yıllardır gündeme getirip bir türlü hayata geçiremediği nostaljik tramvayına benzemez.

Malum, tramvay da selamsız bandosu gibi oldu.

Başladı, başlayacak derken otoparklarda kaderine terk edildi.

Barajlarda su kalmayınca da su kesintileri peş peşe geliyor.

Neden? diyoruz

Kuraklık, iklim krizi, yağış yetersizliği…

Hepsi doğru.

Ama yanlış olan şu

Bilimsel raporlar yıllar önce uyardı, kimse dinlemedi!

Başkan Bozbey diyor ki,

“Suyu siyaset malzemesi yapmıyoruz.”

Keşke geçmişte de böyle bir duruş olsaydı!

Bugün ise tasarruf çağrısı yapılıyor.

Ama kimse, “20 yıldır bu kent nasıl susuz bırakıldı?” diye hesap sormuyor.

O barajı yapanlar övünüyordu, “Bursa’nın suyu garanti” diye.

Meğer garanti sadece ihalelereymiş!

Demek ki Bursa, yıllardır suyun değil, ihmalin üstüne bina edilmiş.

Şimdi herkes sorumluluktan kaçıyor.

Kimse, o geçen on dokuz yılı hatırlamak istemiyor.

Bozbey’in Bursalılara tasarruf tedbirlerine gösterdikleri hassasiyet için teşekkür etmesi, bu krizin sadece yönetimsel değil, toplumsal bir dayanışma ile aşılabileceğini gösteriyor.

Çünkü su, sadece belediyenin değil, her hanenin sorumluluğudur.

Su krizini çözmek, sadece boru döşemekle değil,

Geçmişi sorgulamak, bugünü doğru yönetmek ve yarına bilimle hazırlanmakla mümkündür.

Başkan Bozbey’in “Bu sorunu kökünden çözeceğiz” sözü, bir vaatten öte bir sorumluluk manifestosudur.

Bursa’nın suyu, siyasetin değil bilimin konusu olmalı.

Ve bu kez, gerçekten çözülmeli.

Aydın Büyükşehir Belediye Başkanı Özlem Çerçioğlu, kamuoyunda bilinen adıyla “Topuklu Efe”, beraberindeki üç belediye başkanıyla birlikte partisinden istifa ettiğini açıkladı.

Kuşkusuz bu karar, yalnızca bir parti üyeliğinden ayrılma değildir.

CHP’nin yereldeki en güçlü figürlerinden birinin gemiyi terk etmesidir.

Ancak sorulması gereken asıl soru şu.

Çerçioğlu bu istifayla gerçekten halk için mi hareket etti, yoksa kendi siyasi geleceğini garanti altına almak için mi?

Çerçioğlu yıllardır Aydın’da seçim kazanıyor.

Bunu kimse inkâr edemez.

“Topuklu Efe” lakabı ona halkın sevgisiyle verilmiş olsa da, son yıllarda bu sevgi yerini ciddi bir sorgulamaya bıraktı.

Çünkü halka hesap vermek yerine, koltuğunu koruma telaşına düşmüş bir siyasetçi profili çizdi.

CHP’nin kurultay süreci, genel merkezdeki hizip çatışmaları ve yereldeki aday belirleme kavgaları, Çerçioğlu için adeta bir fırsat kapısı oldu.

Bugün “partim bana sahip çıkmıyor” diyerek istifa eden Çerçioğlu, aslında yıllardır kendi çevresini güçlendirirken partiyi ikinci plana itmedi mi?

Aydın’daki seçim zaferlerini kişisel hanesine yazarken, örgütü ve partinin değerlerini arka plana itmedi mi?

İstifanın zamanlaması da manidar.

CHP’nin ülke genelinde iktidar arayışını güçlendirmesi gereken bir dönemde, böyle bir çıkış yapmak, iktidara değil muhalefete yarayan bir hamledir.

Halkın gözünde “cesur çıkış” gibi görülebilir ama siyasetin pratiğinde bu daha çok kişisel hesapların, partiye sadakatin önüne geçtiğini gösteriyor.

CHP, yerel yönetimlerde halkın güvenini kazanan isimlere elbette sahip çıkmalı.

Ancak o isimler de kişisel şöhretlerini, partinin emeği ve tarihsel mücadelesi üzerinden inşa ettiklerini unutmamalı.

Bugün Çerçioğlu’nun istifası, aslında CHP’den çok Çerçioğlu’nun kendisini yalnız bırakıyor.

Çünkü partiler gelir gider ama esas olan, tabanın desteğiyle yaşayan kurumlardır.

Sonuçta “Topuklu Efe” CHP defterini kapatmış olabilir.

Ama bu hikâyenin nasıl hatırlanacağı, onun bundan sonraki adımlarına bağlı.

Cesur bir lider mi, yoksa koltuğu uğruna partisinden kopan bir siyasetçi mi?

Bu sorunun cevabını artık Aydın halkı verecek.