Yazılı Açıklamasında şu ifadelere yer verdi:

“Tarım ve Orman Bakanlığı verilerine göre, 2024 yılı itibarıyla ülkemizde toplam 12 bin 130 tarımsal amaçlı örgüt bulunuyor. Bunların 9 bin 442’si kooperatif, 789’u üretici birliği, 1.899’u ise sulama kooperatifi olarak kayıtlı. Kâğıt üzerinde bakıldığında çiftçi güçlü bir örgütlenme ağına sahip gibi görünüyor. Ancak gerçek tablo bunun tam tersini söylüyor. 12 bini aşkın örgütten yalnızca 105’inin ‘1. derece örgüt belgesi’ alabildiği açıklanıyor. Yani onca kooperatif, onca birlik var ama sadece yüzde 1’i etkinlik, şeffaflık ve kalite kriterlerini karşılayabiliyor. Bu, örgütlenme yapısının dağınıklığını, yetersizliğini ve çiftçinin sesini yükseltemediğini gözler önüne seriyor.

İktidar, rakamlarla süslenmiş bir tabloyla övünüyor. Ama sahada üretici hâlâ tüccarın insafına terk ediliyor. Pazarlık gücü olmayan çiftçi, ürününü maliyetin altında satmak zorunda kalıyor. Tarımsal amaçlı örgütler kâğıt üzerinde çok, ama çiftçiye alım gücü, pazarlama desteği, fiyat istikrarı sağlamakta yok. Kooperatifler dağınık, üretici birlikleri etkisiz, sulama birlikleri ise çoğu yerde altyapısız. Böyle bir yapının çiftçiye gerçek fayda sağlaması mümkün değil.

Türkiye’de tarımsal örgütlerin çokluğu, bir başarı değil, tam tersine plansızlığın göstergesidir. Aynı bölgede onlarca küçük kooperatif kuruluyor, her biri kendi yağıyla kavrulmaya çalışıyor ama birleşip güç oluşturamıyor. Oysa Avrupa’da birkaç güçlü birlik, hem çiftçiye alım garantisi veriyor hem de pazarda fiyatı belirliyor. Bizde ise çiftçi örgütleri sadece tabelada var, üreticinin kaderini değiştirecek güce sahip değiller.

Bugün üreticimiz örgütlü görünüyor ama aslında yapayalnız. Mazot, gübre, yem, ilaç fiyatları altında ezilen çiftçiyi koruyacak, ürününü değerinde satmasını sağlayacak güçlü bir mekanizma yok. Bakanlığın açıkladığı tablo bize şunu söylüyor: Çiftçi örgütlü değil, sahipsizdir. İktidar çiftçiyi örgütlendiriyoruz diyor ama gerçekte çiftçiyi yalnız bırakıyor.

Olması gereken tarımsal örgütlenmede sayı değil kalite. On binlerce tabela kooperatifi değil, çiftçinin hakkını koruyan, piyasada söz sahibi olan güçlü yapılar istiyoruz. Bunun için kooperatiflerin ve birliklerin birleştirilmesi, ölçek ekonomisiyle güçlenmesi ve devletin bu yapıları aktif biçimde desteklemesi şarttır. Çiftçi ancak birlikte olursa güçlü olur. Biz, tarımda örgütlenmeyi siyasetin değil, üreticinin çıkarına göre yeniden inşa edeceğiz.”

2025 yılı yaş çay alım fiyatı 25 lira 44 kuruş olarak açıklandı. Bu rakam ne üreticinin derdine çare olur ne de Karadeniz’in emeğine değer verir. Açıklanan fiyatla üreticiye deniyor ki: “Senin terin kıymetsiz, senin emeğin önemsiz.” Bu iktidarın üreticiye verebileceği son şey de buymuş; üstelik o da yarım yamalak. Üretici zaten bu fiyatı görmüyor, çayını 16 liraya, 15 liraya, hatta daha da aşağıya vermek zorunda kalıyor. Çünkü bu ülkede devletin açıkladığı fiyat sadece afişlerde kalıyor, sahada hükmü yok. Çünkü iktidar, çayı üreteni değil, o çay üzerinden kar edenleri kollamayı tercih ediyor.

Bugün Doğu Karadeniz’in her köşesinde yüz binlerce üretici sabahın köründe bahçeye giriyor. Yağmurun altında, güneşin kavurmasında, çamurun içinde çalışıyor. Çay toplayarak geçimini sağlıyor, evladını okutuyor, borcunu ödüyor, sobasını yakıyor. Ama tüm bu emeğin karşılığı bir hiç. Çünkü sistem çökmüş durumda. Çünkü ÇAYKUR’un kapasitesi bilerek dar tutuluyor, kontenjanlar düşürülüyor, üretici özel sektörün vicdanına terk ediliyor. Çünkü bu iktidar bir tarım politikasına değil, bir rant politikasına sahip.

Bugün Hayrat’ta üretici sabahın 10’unda çay arabası gelir mi diye yolda bekliyor. Fabrikalar “kontenjan doldu” diyerek kapıları kapatıyor, üretici özel sektöre mecbur kalıyor. Orada da fiyatlar keyfi, ödeme vadeleri 10 aya kadar uzuyor, para geldiğinde zaten enflasyon alıp götürmüş oluyor. Bu üreticiye hak değil, zulüm reva görülüyor. Açıklanan fiyat değil, dayatılan sefalet!

Görüyoruz ki bu iktidar, çayın stratejik bir tarım ürünü olduğunu bile unutmuş durumda. Halbuki çay Karadeniz’in ana geçim kaynağıdır. On binlerce ailenin tek dayanağıdır. Bu kadim ürünü bu şekilde değersizleştirmek, üreticiyi yok saymak, halkın alın terini hiçe saymaktır. Bu ülkeyi yönettiğini iddia edenler hâlâ çay fiyatının salt rakam açıklamakla çözülmeyeceğini anlamadıysa, ya bu işten anlamıyorlar ya da anlamak istemiyorlar.

ÇAYKUR’un hantallığı, özel sektörün keyfiliği, iktidarın duyarsızlığı arasında ezilen üreticinin artık dayanacak gücü kalmamıştır. Bu tablo sürdürülemez. Bu düzen adaletsizdir. Ve bu düzen, değişmek zorundadır.

Biz soruyoruz:
25 lira 44 kuruşa çay alındığında, üretici 19 liraya gübre alıp, çay hasadını nasıl sürdürecek?
Yıl boyunca emeğini bu toprağa veren, çaydan elde edeceği gelirle evini geçindirmeye çalışan üreticinin geleceği neden yok sayılıyor?
Neden yıllardır söz verilip çıkarılmayan Çay Kanunu, üreticiyi koruyacak bir yasal güvence hâline getirilmiyor?

Bu fiyat değil, bu resmen hak gasbıdır. Buna sessiz kalmak, bu adaletsizliğe ortak olmaktır.“